تمام عمر عشق را از دور با حسرت مي ستودم

و فکر ميکردم که :

«دوست داشتن» بايد خيلي دوست داشتني باشد........

حتي دوست داشتني تر از « دوست داشته شدن»

.................................

بعد ...

يازده ماه از عمرم ، با تمام وجود، ديدم و حس کردم که :

«دوست داشته شدن » چقدر دوست داشتنيست ..

همقدر « دوست داشتن»

...........................

.امروز اما ،

ميدانم .. مطمئنم که:

اينها هر دو دوست داشتني هستند ..

اما ...

نه به قدر «دوست را داشتن » ....

.حتي اگر يازده ماه ............

هر روز پرنده ات را ميبيني که کنج قفس کز کرده

و بي حوصله گوشه گرفته است.

همراه صداي کشدار يک بوسه و سوتي چند ..

مخزن آب و دانه اش را تکاني ميدهي تا جيرة روزانه اش را بدهي..

که نه فقط قوت لايموتش را ..

که سهمش از عشق و محبت را هم با همين اصوات و چند دانه ارزن و
قطره اي آب ميگيرد ..

و به پاس آن ، وظيفه خود ميداند که لحظاتي از کز خود بيرون آمده

و رخوت سرد گوشه اش را رها سازد

و آواز سر دهد برايت همراه بال بال زدني دلبرانه...

روزگاريست همدمت است ،

خواسته و ناخواسته ..

و ميرود آرام آرام تمکين کند به فضاي بسته و بي رونق قفس..

و خود را بباوراند که امنيتي که در قفس از باز و قوش دارد خوبست .. عاليست .. زندگيست.

تو يک روز بعد از ساعتها خيره شدن بي معنا به او که افکار به هزارسمت برده اندت..

ناگاه او را ميبيني ..

و کز کردنش را..

و رخوتش را ..

تمکين بي رمقش را.

حس انسان بودن همچون جنون آني ميگيردت.

دلسوزانه بي مکث دست ميبيري تا در قفس بگشايي ..

صداي مشمئز کننده در زنگ زده قفس او را از چرت مسموش بيرون مي آورد..

صدايي بس نا آشنا...

و هجومي بس غريبانه از سوي تو ..

به درون قفسش ...

"اين ديگر چيست؟

(وحشتش در ميگيرد..)

نکند آواز من ديگر با دلش کوک نيست؟؟؟

نکند بازيگوشيهايم ديگر برايش جلوه ندارد؟؟؟؟

تکراري و خسته کننده شده ام؟؟؟

واي .. اين يعني ....؟؟؟؟؟ "

و بال بال ميزند

..................................

بعد از جنگ و گريزي چند تلاشت نتيجه ميدهد و او را به دست مي گيري ..

«چرا قلبت اينقدر تند ميزنه حيوون؟»

طپشي که تندتر و تندتر ميشود ..تندتر و تندتر ..شديدتر

آيا جثة نحيفش تاب طپشهاي کوبنده از اين وحشت بي اساس را دارد؟؟

آيا به بالهاي ظريفش بعد از اين هجوم دردناک دلهره ،

رمقي براي پرواز تا آزادي مانده است ؟؟؟

و آيا فردا که تو قفس خالي را ميبيني،

شهوت آني انسانيتت با "رها کردن اسيري" فروکش کرده است؟
؟؟؟؟

ويا .................................... .

.....................................

....................................

پيشکش دل لطيفت نازنينم..

که براي تمام پرنده هاي دنيا

از قفس بيزار است .

.

يک جرقه از يک نگاه پراز شيطنت ..

از چشماني که شايد تا ديروز اصلا نديده بودي و نميشناختي..

آتش ميزند به خرمني عظيم از افکار و عقايد و علايق و نظرهايي

که سالها با فروختن عمرو خريدن چينهاي پيشاني..

روي هم تلنبار کرده اي...

و تو در ميان آتش ميسوزي و ميسوزي ..

ولي آتش را فقط باعث گرم شدن دل سرد از روزگارت ميبيني ..

و حادث نور براي شبهاي بي پايان و پرظلمت زندگيت

............................

.جرقة زيبا و وحشي من ..

نازنين ناشناس از ازل آشنايم...

سر به پايت مي نهم به پاس دلگرمي بي پايان ..

و جان به راهت ميدهم به شکرانه شبهاي نورباران زندگيم...

هر چند لايق بسيار بيش از اينهايي ..

آتشت بي پايان ..

و شادي دلت بي امان باد..

مرسي که هستي ..

باشي..

جاودان.

121

وای چه باران قشـنـگـی بـبـیـن

روح زمـین از قـدمـش پاک شد

حـیـف که هر قـطـره زیـبـای آن

بی تو چو عمرم به دل خاک شد

صبح شنبه 28 بهمن 85

طــــاقــــت
ــــــــــــــــــــــــــــــ
تو که طاقـتـت نبـود اين روزگـار و ببيـني
چشمـاي گـريون و قلب غصه دار و ببيـني
تو که تابـش رو نداشـتي که توي باغ خـدا
چيـزي جـز گل هـاي اول بهــار و بـبـيـنـي
دلـشو نداشـتي که حـتـي مـيـون قــصــه ها
تو هـزارو يک شبـت ، شبـاي تار و ببيني
ديگه رفتنـت چي بود و
دل شکـسـتـنـت چي بود
روي عــــاشـــقــــت درِ
اميـدو بستـنـت چي بود
تو که طاقتـت نبود ببيـني پشـت مردي رو
غصـة رفتـن تو ميـشکنه ، داغـون ميـکنه
تو که تابـش رو نداشتي بدوني که قلبـشو
غم بي تويي هراسون ميکنه ، خون ميکنه
دلــشو نداشـتي که ببيـني دل شـکـسـتـنـت
چشماشـو مثل بهـار هميشه گريـون ميکنه
دل شکــسـتـنـت چـي بـود
اونجوري رفتـنت چي بود
حرف غمـناک خداحافظــو
گـــفــتــنـــت چـــي بـــود

*

روز 15 بهمن 85

به شومينه هميشه خاموش نگاه ميکنم و ...

با خجالت بهش ميگم : ببخشيد ، امسال ..

منِِ تنها ..

هيچ اشتياقي به ديدن شعله ت ندارم ..

امسال به جاي آتش شيرين دل تو ..

با آتش تلخ تنهايي و دلتنگي دل خودم ..

عالمي دارم ..

تا حالا ديديد شومينه گريه کنه ؟

جــرم

ــــــــــــــــــــــــــــــ

من به جرمِ از تو گفتن

عمري عاشـق تو بـودن

واسة خورشيـدِ چشمات

شعـرِ مهتـابي ســرودن

حـالا تـبـعـيــديِ اينجــام

رونـده از تـمــومِ دنيــام

شـعــرِ تـلـخِ الـتـمـاســه

روي آهـنـگ نفــس هام

جـرمِ من سکـوت تلـخـم

وقــتِ گفـتـن از دلـم بود

پشت خنده ها پوشـوندن

گـريه هاي تلـخِ غـم بود

جـرمِ من تو رو نوشتـن

توي شعرِ عاشقـونه ست

تـوي رويا تـو رو ديــدن

بانـوي حـريمِ خـونه ست

مـن به جــرمِ عاشـقـونه

بـه عــــذابِ دل اســيــرم

تـوي زنـــدونِ نـگـاهــت

مي مـونـم تا که بمـيــرم

* * *

روز 27 دي 85

اگه گفتي فصل اشتراک اينها چيه :

دل - سيما - برخورد - دست - قول - رو - بين -فکر - قلب - ذوق - قلم - چهره - سليقه - اشتها !!!

فکر کن

به اول هر کدوم کلمه خوش رو اضافه کني يکي از صفتهاي عشق من رو شناختي !!!!!!

يکي از هزارها ..

ساعتها پرواز در آسمان شيرين خيال ..

ساعتها مستي بيتا از ناب ترين شراب.. شراب عشق و دلدادگي ..

ساعتها بي خبري از زندگي گس و گاه حنظلي دنيا ..

طعم سيگار که حال به شيريني روياييست که در آني ..

طعم چاي که اينک مزه ناز بوسه ها را يادآور ميشود ..

طپش فزاينده قلب که ميداني از ذوق است و زندگي بخش ، و نه از درد دلتنگي و ...

فکرهاي شاد و شيطنت آلودي که بي پروا مي آيند و به اخطارهاي قراردادهاي اجتماعي !! وقعي هم نمينهند .....

جرقه سوزنده مطلع شعري دلسوز و دلپذير ....

و و و ...

و همه اينها از يک مکالمه تلفني ...

مکالمه اي غافلگيرکننده که برايش لحظه شماري ميکردي !!!

مکالمه اي ساده و شگفتي آفرين ..

آنسوي خط : عشق در قالبي زميني و هيبتي آسماني ...

خواستم از خدا تشکر کنم براي اينهمه خوشبختي ها ... اما ..

تو خود خداي مني ..

هر آدمي يه تکيه کلامي داره که يه جورهايي حالت امضاء اون شخص رو ميگيره و هميشه يادآور اون آدمه ، چه اون تکيه کلام ساختة خود اون آدم باشه چه نقل قول باشه .

تکيه کلام امضاء تو از نظر من « چه زود دير ميشود » بوده ...

اين چند وقته خيلي تو فکر بودم که : چي شد .. چرا اينطور شد .. چي ميخواد بشه .. چه بايد بکنم .. چکار ميتونم بکنم . و براي نجات از بن بست فکري و سرگردوني با همه چي ناخودآگاه فال ميگرفتم و انگار همه جا دنبال يه علامت از خدا و طبيعت ميگشتم که جوابي برام باشه.

هفته پيش شوکه شدم وقتي ديدم تو مسير هر روزه من يعني جايي که از صدر غرب وارد مدرس جنوب ميشي يه تابلو بسيار يزرگ گذاشتند با زمينه زرد که توش با مشکي درشت فقط نوشته : چه زود دير ميشه ...

و ديگر هيچ !!

باورت ميشه ؟؟؟؟

سه ماه و ده روز ..

در فقه اسلامي مدت زماني که زن بايد بعد از جدائي از شوهر صبر کنه تا بتونه با مرد ديگه اي ازدواج کنه سه ماه و ده روز يعني صد روزه که بهش عده ميگن ...

از امروز از نظر فقه احساسي !!!! عده ما سراومده . . . . !!!! واي