هر روز پرنده ات را ميبيني که کنج قفس کز کرده

و بي حوصله گوشه گرفته است.

همراه صداي کشدار يک بوسه و سوتي چند ..

مخزن آب و دانه اش را تکاني ميدهي تا جيرة روزانه اش را بدهي..

که نه فقط قوت لايموتش را ..

که سهمش از عشق و محبت را هم با همين اصوات و چند دانه ارزن و
قطره اي آب ميگيرد ..

و به پاس آن ، وظيفه خود ميداند که لحظاتي از کز خود بيرون آمده

و رخوت سرد گوشه اش را رها سازد

و آواز سر دهد برايت همراه بال بال زدني دلبرانه...

روزگاريست همدمت است ،

خواسته و ناخواسته ..

و ميرود آرام آرام تمکين کند به فضاي بسته و بي رونق قفس..

و خود را بباوراند که امنيتي که در قفس از باز و قوش دارد خوبست .. عاليست .. زندگيست.

تو يک روز بعد از ساعتها خيره شدن بي معنا به او که افکار به هزارسمت برده اندت..

ناگاه او را ميبيني ..

و کز کردنش را..

و رخوتش را ..

تمکين بي رمقش را.

حس انسان بودن همچون جنون آني ميگيردت.

دلسوزانه بي مکث دست ميبيري تا در قفس بگشايي ..

صداي مشمئز کننده در زنگ زده قفس او را از چرت مسموش بيرون مي آورد..

صدايي بس نا آشنا...

و هجومي بس غريبانه از سوي تو ..

به درون قفسش ...

"اين ديگر چيست؟

(وحشتش در ميگيرد..)

نکند آواز من ديگر با دلش کوک نيست؟؟؟

نکند بازيگوشيهايم ديگر برايش جلوه ندارد؟؟؟؟

تکراري و خسته کننده شده ام؟؟؟

واي .. اين يعني ....؟؟؟؟؟ "

و بال بال ميزند

..................................

بعد از جنگ و گريزي چند تلاشت نتيجه ميدهد و او را به دست مي گيري ..

«چرا قلبت اينقدر تند ميزنه حيوون؟»

طپشي که تندتر و تندتر ميشود ..تندتر و تندتر ..شديدتر

آيا جثة نحيفش تاب طپشهاي کوبنده از اين وحشت بي اساس را دارد؟؟

آيا به بالهاي ظريفش بعد از اين هجوم دردناک دلهره ،

رمقي براي پرواز تا آزادي مانده است ؟؟؟

و آيا فردا که تو قفس خالي را ميبيني،

شهوت آني انسانيتت با "رها کردن اسيري" فروکش کرده است؟
؟؟؟؟

ويا .................................... .

.....................................

....................................

پيشکش دل لطيفت نازنينم..

که براي تمام پرنده هاي دنيا

از قفس بيزار است .

.