در سفر دو سه خطي شعر نوشته بودم که تکميل و تقديمش کنم ...

بتدريج متوجه شدم که عمر سفر شديدا با دلتنگي ام برايت رابطه مستقيم

و با طاقتم رابطه معکوس دارد ..

و آرام آرام حس کردم که واژه ها و عبارات چقدر کوچک و حقيرند براي وصف حال من..

براي به تصوير کشيدن اندازه دلتنگي هايم ...

و براي به فرياد آوردن ضجه هاي دروني ام از بي توئي ...

و اين سخت آزارم ميداد تا اينکه ..

تا اينکه فهميدم بهترين راه هميشه مستقيم ترين راه است ..

و قوي ترين کلمات پايه اي ترين کلمات هستند ..

پس : عشق من .. دوستت دارم بي نهايت ..

و دلم برايت آنقدر تنگ است که هيچ واژه اي هم در آن نميگنجد ..

عزيز ترينم .. ميپرستمت .. بيشتر از جان و زندگي ..

و بيشتر از هميشه ..

همين !