گلهاي سرخ ... گليم سبز ... و شور و شوقي وصف ناپذير ..

اينها هداياي بهشتي اي هستند که تو پنجشنبه با سورپرايز شيرين و حضور رويائيت

به من پژمرده و اين خانه افسرده بخشيدي..

هيچکدام تا پريروز در اين خانه وجود نداشتند..

خانه اي که گلدانهاي خالي اش خاک گرفته و زنگار غم بر دل بسته بودند..

و من .. من که شور زندگي ام چون درختي بود که 170 ضربه بيرحمانه از تبر جدايي خورده بود ..

و 170 زخم بر آوندهايي که جان به شاخ و برگهايش ميرساندند رسيده بود ...

برگهايش زرد و شاخه هايش خشک شده بودند

و تنه اش زير ضربات تبر دوري به مويي بند بود تا سقوط کامل ..

و عجبا که چون هميشه ، در لحظه اي دور از انتظار ، سخاوت وجودت را بر ما روا داشتي ..

و با دستهاي معجزه گر و شفا بخشت ، زنگار ها را از دل من و خانه و گلدانها زدودي ..

به درخت خشکيده و زخمي دلم ، شور زندگي و جاني تازه دادي..

و آن را سروي ساختي سبز و سرفراز ، بالنده و شکوفنده .. و عاشقتر از پيش .. عاشقتر از هميشه.

عمر گل سرخ شش روز است و مقاومت گليم شصت سال...

اما عشقي که در دلم نهاده اي و شوقي که به جانم برگرداتدي ابديت را هم پشت سر خواهند گذاشت ..

چگونه ميتوان سپاس نهاد تو را براي اين همه ..

گل را شايد و گليم را ممکن است ..

اما ذوق بي پاياني که يک طول عمر را غرق شادي ميکند چه شکري و چه جبراني؟

بوسه اي به داغي خورشيد و بزرگي کهکشان و عمر خود خدا

بر کف پايت شازده خانوم

پايي که با قدم گذاشتن بر دل من و در سراي من يک کهکشان شادي

و گرمي يک عمر شيرين را به ارمغان آورد ..

بوسه اي به رنگ ارغوان .. بر پايت اي مهربانترين.

و شکري جاودانه خدايي را که تو را آفريد ..

و به صورتت دنيايي زيبايي ،

و به وجودت اوج والايي ،

و به دلت عطوفت همه دنيا را ارزاني داشت ..

اما باز هم تو را مي پرستم

که بهترين صورت تجلي خدا هستي.