قـسـم به عـشـق و به جـان تمـام عشقـبازان

مـرا قـبـلــه بـه جـز قـلــب تـو کـجـا اي جـان

به ســجــــده چـشــم تــو مـن نـمـاز مــي آرم

مــبـنـــد ديـــده که تا گــــم نـگـــرددم ايـمــان

چـو بـوســه بر کــف پـايــت عـبـادتــم بـاشــد

حـرام بـاشـدم اگــر بـي وضــو کـنـم اينـسـان

من عـهــد عـشـق تـو با خــون نـگاه ميـدارم

حريم عشـق تو چون نيسـت جاي بد عـهـدان

مرا که هيـچ قسـمي غير چشـم مستـت نيست

دروغ چگونـه بـگفتـن که شاهـد است هر آن

درون چــشــم تــو اوج بـهــشـــت مـي بـيـنــم

خوشا که چون مژه هايـت شـوم گـهـي دربان

من و ز حسـرت آشفـتـن مـوي تو ، در آتـش

تو و خود آشفتـن گيسـو بـه رقـص در بـاران

من اسم تو را خوانده ام به شعر و به خـواب

تـو نـام مــرا ديـــده امـا بـه فــال در فـنـجــان

مــن آدمــم که اسـيـــر چـنـگ تــو حـــوايـــم

چـه مـيـل رهـايــي مــرا از تـو فـتـنـه دوران

اگـر بهـشــت بـفــروشـم خــوشـا ز تو گـنــدم

که تو فرشـتـه مـنـي و من از تـوام شـيــطان

به غربـت چشـم تو من گـم شدم ، نگاهي کن

که درمـانـده ام در اين وادي غــريـب حيـران

نمـاز شـام غــريـبـان شکـسـتـه بايـد خـوانــد

هزار رکعــت است هر سـجـود شکسـته دلان

شب 2 ارديبهشت 86

دربند